Astrid: “Ik voel me als vrijwilliger volledig geaccepteerd.”

Iets meer dan een jaar geleden begon Astrid als vrijwilliger bij SEZO/Buurtteam Amsterdam Nieuw-West. Zij bezocht WegWijsSalon Nieuw Sloten met een vraag, maar van het één kwam het ander en een week later kon ze meelopen om de sfeer te proeven en te kijken of het vrijwilligerswerk wat voor haar was. Astrid: “Dat was zo een fijn gesprek. Ik vertelde dat ik gestopt was met werken. Ideaal…Nou, ik vond het verschrikkelijk!” Achter de geraniums zitten was voor Astrid geen optie, dus ging zij met frisse energie aan de slag bij WegWijsSalon Ru Paré.

Astrid: “Ik ben hier letterlijk ingerold. Ik heb vroeger in de horeca gewerkt, dus ik praat best makkelijk. Ik had altijd wel snel leuk contact met mensen en ik heb het gevoel dat ik dat hier ook wel heb. Ik heb ook in de zorg gewerkt. Dus die combinatie van horeca en zorg breng ik nu samen. Ik zeg weleens tegen mijn vriendin dat ik nu de baan heb gevonden die ik leuk vind. Ik hoef niet meer fysiek hard te werken, heb toch contact en ik help anderen.”

Daarnaast ondersteunt zij een paar dagdelen per week de buurtteammedewerkers op locatie Hageland. Astrid: “Ik doe het voorwerk, dus ik help de Amsterdammer met het verzamelen van de papieren, scannen en nabellen. Ik doe best veel. Maar ik woon in de buurt, dus dat is voor mij geen probleem. Ik haal er voldoening uit om te helpen. Zeker als ik positief nieuws kan overbrengen.”

Inmiddels is Astrid van WegWijsSalon Ru Paré overgestapt naar de WegWijsSalons in mannencentrum Daadkr8. Ze moest een keer invallen bij de WegWijsSalon voor (t)huisloze mannen met inkomen en de sfeer en bedrijvige hectiek bevielen haar goed. Astrid: “Af en toe is het best moeilijk, want ik krijg weleens bezoekers die boos zijn op de maatschappij omdat ze geen woning hebben. Ik blijf wel gewoon aardig en bied ze een hapje eten aan (red.: bij de WegWijsSalon voor (t)huisloze mannen met inkomen krijgen de Amsterdammers een maaltijd aangeboden). Het is vaak triest, maar ik neem het niet mee naar huis. Toen ik in de zorg werkte, deed ik dat wel en daarom ben ik daar gestopt. Nu is het fijn dat ik het kan ventileren met mijn collega’s: we praten dan even na. Dat is goed voor mij, want zo sluit ik het af.”

Net als al onze vrijwilligers voelt Astrid de meeste voldoening als zij Amsterdammers gericht kan helpen. Astrid: “Ik ben tevreden als iemand blij weggaat, omdat iets geregeld is.” Ze benadrukt nog eens hoe leuk ze het werken bij Daakr8 vindt: ”Het eerste contact vind ik het leukst: uitvragen, nabellen. Het stukje vertrouwen dat ik krijg van Amsterdammers. En ook het signaleren en terugkoppelen naar hulpverleners. Vooral als er kinderen zijn betrokken. Dan gaan bij mij de alarmbellen af. Ik voel me als vrijwilliger volledig geaccepteerd en word overal bij betrokken.” Met een schittering in haar ogen en een trotse glimlach voegt ze toe: “Het wordt ook teruggekoppeld: we zijn blij met je.”

Met haar andere WegWijsSalon-collega’s heeft zij veel plezier en wordt er behalve serieus nagepraat en geëvalueerd ook veel gelachen. Dat Astrid onze organisatie leuk vindt blijkt als ze vertelt dat ze de man van haar vriendin aan een vrijwilligersbaan bij de Gouden Karren (de vervoersdienst in Nieuw-West voor iedereen die minder mobiel is) heeft geholpen. Astrid: “Henny vroeg me een keer wat ik nou precies deed. Hij was namelijk net als ik ook van keihard werken naar niks doen gegaan. Toen heb ik ‘m gezegd dat ze bij Daadkr8 op zoek waren naar chauffeurs voor de Gouden Karren en dat ik hem wel in contact kon brengen met de coördinator.” Astrid adviseerde hem er nog over na te denken, maar nog diezelfde avond belde Henny met de mededeling dat hij het wel wilde proberen. Sindsdien is Henny een vaste chauffeur bij de vervoersdienst.

Überhaupt raadt Astrid vrijwilligerswerk aan: “Ik zeg het wel tegen meer mensen die ik ken. Het geeft voldoening en structuur aan mijn week. Ik hoop dit nog lang te doen.” Lachend voegt ze toe: “Mijn hersenen blijven hiervan kraken en zo voelt weekend echt als weekend.”